هر جوان بیکار و جویای کار سعی دارد در کنکور شرکت کند و با قبولی در کنکور و ورود به دانشگاه برای خود آیندهای متصور شود. در این بین مساله ورود بیش از اندازه جوانان به دانشگاه و دریافت مدرکهای متعدد در رشتههای مختلف چالشی ایجاد کرده که بازار کار جوابگوی این همه جوان تحصیلکرده نیست و باتوجه به این که در گذر زمان، حجم اشتغال برای انبوه فارغالتحصیلان وجود ندارد، کمکم گرایش به آموزش عالی کاهش پیدا کرده و این موضوع نیز همزمان شد با این که انگیزههای اجتماعی و منزلتی آموزش عالی نیز فروکش کرد.  این روزها در هر خانوادهای حداقل یکی دو نفر تحصیلات دانشگاهی دارند و دکتر و مهندس بودن بسیار عادی شده است و انگیزه زیادی در افراد ایجاد نمیکند، ضمن این که برای مردان، صرف حداقل 4 سال وقت در سیستم آموزش عالی باعث میشود که آنان عملا از دایره اشتغال دورتر بیفتند و امکان اشتغالشان دورتر و دورتر بیفتد. این نکته را نیز فراموش نکنیم که به جز تعداد محدودی از رشتههای دانشگاهی، بقیه رشتههای دانشگاهی، فنی و حرفهای نیستند. درواقع صرفا »آموزش برای آموزش« هستند و نه آموزش برای اشتغال.  افرادی که در این رشتهها آموزش میبینند، صرفا میتوانند در سالهای بعدی، همان رشتههایی را که خواندهاند، آموزش دهند و خروجیهای مقاطع بالاتر از کارشناسی نیز نهایتا باید جذب سیستم آموزش عالی شوند، در حالی که همین سیستم آموزش عالی نیز بهعلت اشباع فارغالتحصیلان مقطع دکتری، چندان جایی برای افراد جدید ندارد. در ادامه این روند، ابتدا مردان هستند که از سیستم آموزش عالی فاصله میگیرند و دیگر این سیستم، جذابیت قبل را چه به لحاظ مادی و چه به لحاظ معنوی ندارد و در نتیجه مردان ترجیح میدهند حداکثر وارد

 سرمایهگذاری بهعنوان موتور محرکه رشد اقتصادی, لازمه نیل به توسعه اقتصادی و اجتماعی است. افزایش سرمایهگذاری منجر به افزایش تولید، ارزش افزوده، درآمد، رفاه، اشتغال و کاهش نرخ بیکاری و کاهش فقر میشود. مقوله سرمایه و سرمایهگذاری در فرایند توسعه اقتصادی از اهمیت ویژه و بنیادی برخوردار بوده، بر این اساس دولتها برای دستیابی به یک اقتصاد پیشرفته و پویا توجه لازم را به آن از طریق، وضع و اعمال قوانین و مقررات خاص، ایجاد بسترها و بهبود زیرساختهای لازم، استفاده بهینه از منابع، امکانات، ظرفیتها، توانمندیها و بهکارگیری مدیریت اصولی و علمی و منطقی معطوف میدارند تا بدینوسیله موجبات تحول و پیشرفت کشور و جوامع را فراهم آورند. مساله سرمایهگذاری مردم از مسائل بسیار جدی اقتصاد است که اگر بهدنبال حل مسائل در این حوزه باشیم بهصورت زنجیروار سایر مشکلات اقتصادی نیز حل خواهد شد.  دادهها و آمارها نشان میدهد که بنیه تولیدی و بنیه سرمایهگذاری ما دچار مشکل جدی شده است. پیچیدگی بازارها، بهویژه طیف گسترده ابزارهای سرمایهگذاری و عوامل متعدد موثر بر آنها، تصمیمگیری درخصوص انتخاب نوع دارایی را برای سرمایهگذاران دشوار میکند؛ بهطوری که سرمایهگذاران همواره در تصمیمگیریهای خود با مساله بهینهسازی مجموعه دارایی روبهرو هستند. در این بین آنچه افکارعمومی را به خود مشغول کرده بحث سرمایهگذاری در حوزههای فناوری اطلاعات و بازارهای دیجیتال است که در این خصوص و در گذشته رسانهها به شکل امروزی فعالیت نمیکردند، دارای محدودیت بودند و افراد شانس کمی برای حضور در رسانه و ابراز نظرات و تحلیلهای خود داشتند. بههمین دلیل تریبون رسانهها بیشتر در اختیار سازمانها و نهادهای بزرگ

 از موضوعات مهم در بحث توسعه اقتصادی توجه به جلب سرمایهگذاری اعم از خارجی و داخلی است. این موضوع بدین جهت حائز اهمیت است چرا که سرمایهگذاریها در بخشهای مختلف تولیدی زمینهها را برای رشد اقتصاد فراهم میکند، پس تحقق جهش تولید با مشارکت مردم وابسته به بسترسازی برای جذب سرمایههاست. طبق نظر کارشناسان: همهجای دنیا وقتی میخواهند برنامهریزی درستی برای اقتصاد خود داشته باشند تا آنها را بهسمت مطلوب یعنی جهش تولید ببرد بهنحوی برنامهریزی میکنند که در مسیر جذب بیشتر سرمایهگذاری، صادرات، واردات و تولید قرار بگیرند بههمین خاطر روی موضوع تولید بسیار میاندیشند تا نیاز کشور را به واردات و ارزبری از کشور کاهش دهد. قابلتوجه اینکه طی سالیان گذشته بهواسطه سیاستهای دولت در حوزه اقتصاد با سونامی بسیار خطرناک و نگرانکننده پدیده شاغلان فقیر در اقتصاد سیاسی ایران مواجه شدهایم. گزارشهای رسمی حکایت از این دارد که چیزی بالغ بر60 درصد خانوارهای فقیر سرپرست شاغل دارند. این آمار نشاندهنده این است که امتیازدهی غیرعادی به رانتجوها و رباخورها بحران حادی در بنیه تولید ملی پدیدار کرده که اندازه اشتغال بخش غیررسمی را به طرز وحشتناکی بالا برده و در شرایط کنونی تقریبا بالاترین سطح بیکاری نیز متوجه دانشآموختگان دانشگاهی شده است. چطور میشود به عواقب این تسخیرشدگی غیرمتعارف سیاستهای پولی و مالی و تجاری کشور بیاعتنایی کنند. در مورد آمارهای اشتغال و بیکاری همین چند ماه پیش مرکز پژوهشهای مجلس گزارشی منتشر کرده و با 11 دلیل ثابت کرده که آنچه بهعنوان نرخ بیکاری بهصورت رسمی ارائه میشود عملا بخش بسیار ناچیزی از واقعیت را به نمایش میگذارد. دولت باید از خود بپرسد که حساسیتزدایی مش

 بعد از پایان تورهای گردشگری و با پایان عید نوروز و خروج گردشگران از شهرهای مختلفی که به آنجا سفر کردهاند همواره شاهد انبوه زبالههای رها شده در طبیعت و زباله پراکنی گردشگران هستیم و این مساله همواره دغدغه حامیان محیطزیست و ایجاد کار مضائف شهرداریها در شهرهای مختلف است. براساس نظر کارشناسان اصلیترین داستانی که در زبالهپراکنی و این تیپ رفتارهای اجتماعی که از افراد بدونتوجه به حقوق عامهی مردم سر میزند، اصطلاح سادهای به نام اصل همسرنوشتی است. درواقع یکی از اصلیترین ویژگیهای یک جامعهی حقیقی این است که عدهای از مردم خود را هم سرنوشت میدانند. بهعنوان مثال در مقطعی از زمان کالایی در جامعهای دچار کمبود میشود. اگر در این جامعه، هم سرنوشتی دچار آسیب باشد، عدهای از مردم تند و تند شروع به خریداری و احتکار آن کالا میکنند و عدهای از داشتن آن محصول حتی به میزان مقدار مصرفی خود محروم میشوند. این درحالی است که چهبسا اگر این خرید بیش از اندازه از سوی عدهای صورت نگیرد، بازار دچار قحطی در آن مقطع زمانی نشود. و البته باید گفت؛ در رابطه با زبالهریختن هم همینطور است؛ یعنی تا زمانیکه تکتک شهروندان باور نداشته باشند که رهاکردن زباله در سرنوشت خود و خانوادههایشان اثر مستقیم دارد و اینگونه بیاندیشند که عواقب این کار فقط متوجه دیگران است، برایشان اهمیتی نخواهد داشت. قابلتوجه اینکه زمانی که مسوولیتپذیری آسیب میبیند، ما خود را درقبال عواقب و تبعات انجامنشدن تعهدات خویش مسوول نمیدانیم و البته این مسوولندیدن خود چه بسا در بسیاری از موارد تبعات جدی بههمراه نداشته باشد و خروجی چنین داستانی شهروندانی است که بهراحتی میتوانند آسایش، آرامش، سلامت و بهداشت